75 jaar vrijheid. Dat is een heel lange tijd, een mensenleven! En meer dan ik ooit had verwacht houdt dit gedenkjaar mij bezig. Hoe dat is gekomen?  In het voorjaar van 2019 stond ik op het strand in Normandië, ik liep langs de onvoorstelbare rij graven. Graven van vooral jonge mannen. Wat zette mij dat aan denken. Zou ik het kunnen, mijn jongens laten gaan. Vechten voor een vrijheid die niet dichtbij is. Naar een land wat niet van mij is?  Onvoorstelbaar moedig dat velen toch gingen.

Afgelopen donderdag 23 januari is op initiatief van GroenLinks, SGP en de ChristenUnie een motie met betrekking tot een lokaal vuurwerkverbod op de raadsagenda gezet. In deze motie wordt het college gevraagd om tijdig met een voorstel te komen om een verbod in te stellen op het afsteken van consumentenvuurwerk in Ridderkerk. Tegelijk met dat voorstel dienen ook alternatieven in beeld gebracht te worden, zoals centraal of wijkgerichte nieuwjaarsfeesten met georganiseerd (professioneel) vuurwerk of bijvoorbeeld een lasershow.

De bibliotheek verhuist naar het gemeentehuis. Ik vind het een top idee. 

In de afgelopen jaren is de bieb veranderd van een boeken uitleen naar een plek van kennis delen en ontmoeten. Het is daarnaast ook een plaats geworden waar je een lezing kan volgen, de taal kan leren of een film gaat kijken. Het is een plek waar mensen rustig een tijdschrift of krant lezen. Dat alles draagt bij aan het meedoen in de maatschappij. Waar kan dat mooier dan in een gemeentehuis. Het huis van en voor Ridderkerkers. 

Bakkie doen? Je kent die opmerking vast. Een kopje koffie, het staat soms voor meer dan een ochtend ritueel (“giet het zwarte goud in een kop, en ik leef weer op”)

Het is bijna een synoniem voor even bijpraten, luisteren naar elkaars verhalen. Ik moet denken aan het liedje van Eric van Muijswinkel. Eind jaren 80 stond zijn liedje ‘1 kopje koffie’ maandenlang in de top 10. Een oorworm muziekje. Eenmaal gehoord blijft de hele dag in je hoofd zingen.